Pseudonim w stajni: Happy
Rasa: Niemiecki Kuc Wierzchowy
Płeć: Wałach
Data urodzenia: 18 maja 2011
Happyland
[drp] |
Happy End
[drp] |
NN
|
NN
|
NN
|
|||
NN
|
NN
|
||
NN
|
|||
Zoldan [drp]
|
|||
Piqueta [drp]
|
|||
Amaranthus [drp]
|
|||
NN
|
Historia: Przyszedł na świat na terenie Malinowego Wzgórza. Jego nietypowe umaszczenie oraz silne nogi przykuwały uwagę już od samego początku. Gdy dorósł, Hannah postanowiła przygotować go do skoków. Odnosił sukcesy w niskich klasach, a możliwości miał na coraz wyższe przeszkody. Finalnie postanowiono wdrożyć go w wyższy sport, a więc rozpoczął starty w zawodach do klasy N włącznie. Wtedy też został wystawiony na sprzedaż podczas pierwszej licytacji koni z różnych stajni. Zainteresowała się nim Valentina, zadzwoniła do Agnes, a gdy ta dojechała na miejsce, wspólnie zdecydowały, że ogier doskonale pasowałby do naszej kadry.
Praca na ujeżdżalni: Ten koń to niezłe ziółko i wie o tym każdy, kto z nim pracował. Miewa różne dni. Raz jest naprawdę cudownym koniem, który wykonuje wszystkie polecenia jeźdźca, innym razem natomiast ma się ochotę po prostu go zamordować za nieposłuszeństwo oraz ciągłe strzelanie z zada. Jeździec nie ma na nim większego znaczenia. I pod świeżym zawodnikiem i pod tym doświadczonym będzie chodzić jak jednorożec po tęczy. Najlepszym sposobem na jazdę na nim jest porządne wybieganie go w galopie przed rozpoczęciem właściwej pracy. Nie chodzi codziennie? Miał przerwę? No to jego następny jeździec ma problem, bo prawdopodobnie nie będzie mógł go zatrzymać. Ten koń w połączeniu z przerwą w pracy to zło absolutne. Bryka, skacze bez przeszkód i generalnie nadawałby się do rodeo. Dopiero po dłuższej chwili zachowywania się jak niezajeżdżony idiota, zaczyna pracować normalnie. Wtedy schodzi na wędzidło i można z nim coś wreszcie zdziałać.
Praca w terenie: W kadrze stawiamy zakłady o to, kto i jak daleko na nim odjedzie i po jakim czasie koń wróci sam do stajni. Przeważnie trwa to tak długo, aż przekroczą bramę prowadzącą do lasu, niektórym wytrwałym superbohaterom udaje się dojechać do pierwszego skrzyżowania dróg, które znajduje się jakieś pięćdziesiąt metrów dalej. On po prostu nienawidzi chodzić w teren sam. Zatrzymuje się, cofa, bryka, staje dęba... chce zrzucić. Wraca do stajni dumnym krokiem sportowego kuca, po drodze taranując wszystkich i wszystko na swojej drodze. Do tego jego wyraz pyska wyraźnie świadczy o tym, że skarży się na obijające się o boki strzemiona. Jeśli jedzie w grupie, to chociaż da się z nim wyjechać poza teren... ale każda foula galopu jest stresem dla jeźdźca.
Zachowanie w obejściu: Happy jaki jest, każdy widzi. Kawał wrednej mendy, która głównie czeka na jedzenie. W obejściu też potrafi nieźle grać na nerwach. Tupie zadnimi nogami i straszy, że spróbuje kopnąć. Do tego dochodzi ogólny wyraz pyska podłego sknery. Dotknie się go zgrzebłem za mocno, a on kładzie uszy po sobie i straszy zębami. Jak już się go ustawi, to przynajmniej nie próbuje zjeść swojego potencjalnego jeźdźca, ale to wymaga czasu, zanim ten koń nabierze szacunku. Siodłanie samo w sobie nie byłoby złe, gdyby nie fakt, że trzeba bardzo sprawnie założyć ogłowie... żeby nie musieć potem gonić po całym terenie galopującego radośnie kuca.
W stajni: Bywa głośny i bywa strasznie nieprzyjemny dla innych koni. Jego zęby pięknie wyrzeźbiły wszystko, co w stajni drewniane. Nudzi się w boksie i ma dodatkowe zabezpieczenie, bo ma tak mocny zad, że bez problemu pójdzie z boksu górą, jeśli tylko zostanie sam bądź uzna, że siedzi w boksie już zdecydowanie zbyt dużo. A potrafi przy tym narobić takiego hałasu, że połowa koni rży i denerwuje się w boksach. Przy karmieniu próbuje zjeść zarówno owies, siano, jak i tego, kto mu je przyniósł.
Na padoku: Biega jak idiota przez pierwsze kilka minut, a potem zaczyna skubać trawę. Oczywiście na odosobnieniu, no bo jakże to tak socjalizować się z resztą stada. No nie można przecież. Woli samotnie spędzić czas i wygrzewać się na słońcu, a niech tylko jakiś wałach, klacz bądź ogier się do niego zbliży, to zaraz straszy zębami. Chociaż pół biedy, gdy tylko straszy, bo potrafi też zaatakować, jeśli drugi koń nie ustąpi od pierwszego sygnału. Gryzie i odgania. Na szczęście nie kopie. Ale konie, które chodzą z nim na padoku, po prostu już wiedzą, że do niego się nie podchodzi.
Na zawodach: Jak już wejdzie do przyczepy, to dzień jest udany. I nie chodzi o sam moment wprowadzenia, bo do koniowozu wchodzi fajnie. W sumie wystarczy go nakierować, a on już radośnie sam wchodzi do środka. Problem jest z tym, żeby go nakierować, a nie zniknąć w drodze stajnia-koniowóz na przykład na trawie przy padokach. Na miejscu jest zbyt zaaferowany, że został gdzieś wywieziony, żeby kombinować, więc przygotowanie go do pracy to zaledwie chwila. Na rozprężalni nieznośny... do momentu, gdy zacznie skakać. Wtedy się zmienia w anioła. Warto go przelonżować przed wjechaniem na rozprężalnie, bardzo go to rozluźnia.
- skoki: W tym punkcie dopiero widać, dlaczego Agnes jednak go kupiła. Choć charakter tego konia to jakiś ciąg niefortunnych zdarzeń, na parkurze jest niezastąpiony. Ma silny zad, bardzo dobrą technikę skoku. Ciągnie do każdej przeszkody, czego mu nie postawią przed nosem, to skoczy. Tyczy się to także płotu, dlatego trzeba na niego uważać. Niemniej jednak, jeśli jest odpowiednio prowadzony, można z nim wygrywać z zamkniętymi oczyma. Skok po skosie, szybkie tempo, zwrotność, ciasne zakręty. Może galopować powoli, jeśli chce tego jeździec, ale może też pomknąć w takim tempie, że wygląda bardziej jak piłeczka odbijająca się od ziemi, niż koń. Bez problemu może konkurować z dużymi końmi.
Zdrowie: Okaz zdrowia. Niektórzy z nim pracujący tłumaczą to tym, że złe złego nie bierze. Zerwał się z uwiązu i przebiegł po kamieniach tak, że się prawie przewrócił. Nie podbił się ani nawet przez ułamek sekundy nie kulał. Zeżarł pół derki, nie zakolkował się. Gdy stał w boksie po odrobaczaniu, wyszedł górą, ale nie odmierzył dobrze wysokości, zahaczył o boks, przewrócił się na korytarzu, rozjeżdżając się w szpagat. Wszyscy byli pewni, że koń sobie połamał biodro i będzie do uśpienia. A koń co? Sam z siebie wstaje i jeszcze ucieka ze stajni, radośnie brykając.
Hodowla: Ze względu na trudny charakter, Agnes podjęła decyzję o wykastrowaniu go. Według niektórych źródeł uratowała tym sposobem wiele niedoszłych ofiar krnąbrnego kuca.
Chody: Porusza się bardzo ładnie, tak, jak przystało na konia skokowego. Ma bardzo ładną, długą, płynną foulę. Do tego poziomu długą, że drągi w galopie przy odpowiednim wyciągnięciu się pokona bez problemu takie, jak na galop wyciągnięty dla dużych koni. W kłusie dość wybija, ale nie aż tak mocno, by nie dało się tego wysiedzieć. W stępie idzie płynnie i czysto.
Kastracja: tak
- ...
- I miejsce w zawodach skokowych kl. P | Hipodrom Paris
Poprzedni właściciel: Malinowe Wzgórze
Hodowca: Malinowe Wzgórze
Data pojawienia się w wirtualu: 16 kwietnia 2018
Choroby przewlekłe: brak
Kontuzje: brak
Przebyte choroby: brak
Przeciwwskazania użytkowania: brak
Szczepiony: tak
Odrobaczany: tak
Kuty: tak (4)
Alergik: nie
Ujeżdżony w wieku: 3 lat
Potęga skoku luzem: 150 cm
Potęga skoku pod jeźdźcem: 130 cm
Zaprzęgany: nie
Poziom płochliwości: przeciętny
Wodze dodatkowe: wytok
Sposób noszenia jeźdźca: lekko wybijający
Umaszczenie: izabelowate
Wzrost: 144 cm
Strzyżony: zimą
Uwielbiam konie z takim temperamentem <3
OdpowiedzUsuń